เสียดายมาก

ปวีณา : ทำไมถึงกลับบ้านดึกดื่นล่ะจ๊ะหนู...? แล้วหนูกลับบ้านยังไง...?
ดาราสาว : มีดาราหนุ่มรุ่นพี่มาส่งค่ะ...แต่ด้วยไหวพริบของหนู
หนูสังเกตว่าเขาเป็นคนขี้หลี...ถ้าให้รู้จักบ้านก็จะตามมาตื้อจนรำคาญจึงให้ส่งแค่ปากซอย...แล้วหนูเดินเข้ามา
ปวีณา : แล้วเกิดอะไรขึ้น...?
ดาราสาว :มีผู้ชายคนหนึ่ง..รูปร่างสูงใหญ่..ล่ำสัน..
มีอาการเมาเล็กน้อยเดินตามหนูมา..ด้วยไหวพริบ ของหนู..
หนูรู้ได้เลยว่าไม่ได้มาดีแน่...
ปวีณา : แล้วยังไงต่อจ๊ะ...?
ดาราสาว :หนูตัดสินใจออกวิ่ง..แต่ชายคนนั้นก็วิ่งตามทันที..
ด้วยไหวพริบหนูรู้ว่า.. วิ่งยังไงก็คงไม่เร็วกว่าผู้ชายอยู่ดียังไงเขาก็ต้องตามทัน.. และใช้กำลังแน่นอน....
ปวีณา : ยังไงต่อจ๊ะ...?
ดาราสาว :ด้วยไหวพริบของหนู..หนูตัดสินใจหยุดวิ่งเพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัวหนูตัดสินใจเจรจาต่อรอง....
ปวีณา : ผลการเจรจาเป็นอย่างไรจ๊ะ...?
ดาราสาว :หนูบอกเขาว่า..ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องใช้กำลัง.. ไม่เกิดผลดีต่อทั้งสอง ฝ่าย.. หนูยินยอมทำตามที่ เขาต้องการ...
ปวีณา : เรื่องเป็นอย่างไรต่อจากนั้น...?
ดาราสาว :ด้วยไหวพริบของหนู...หนูชวนเขาเข้าไปในซอกตึกลับตาคน..แล้วต่างคนต่างถอด เสื้อผ้าของตัวเองหนูถกกระโปรงขึ้นมาเหนือเอวส่วนเขาปลดกางเกงตกลงมากองที่เท้า
ปวีณา : เรื่องเป็นยังไงต่อจ๊ะ...?
ดาราสาว :ลองใช้ไหวพริบคิดดูสิ..ว่า..ชายที่รูดกางเกงลงไปกองที่ตาตุ่ม.กับหญิงสาวที่ถกกระโปรง ขึ้นเหนือเอวน่ะ...ใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน...?
ปวีณา : แต่อย่างน้อยเค้าก็เห็นของลับหนู??
ดาราสาว : ด้วยไหวพริบ?
หนูก็ไม่ยอมเสียเปรียบหรอกค่ะ?? หนูใช้ก็เวลาครุ่หนึ่งเพื่อจ้องดูของเขาเหมือนกันก่อนวิ่งหนี??
ปวีณา : (ทำหน้าเอ๋อ) ????....แล้วหนูรู้สึกยังไงล่ะค่ะ??
ดาราสาว : เสียดายมาก!!!!!

[RT Piti]