เสียดายมาก

• ปวีณา : ทำไมถึงกลับบ้านดึกดื่นล่ะจ๊ะหนู...? แล้วหนูกลับบ้านยังไง...?
• ดาราสาว : มีดาราหนุ่มรุ่นพี่มาส่งค่ะ...แต่ด้วยไหวพริบของหนู  หนูสังเกตว่าเขาเป็นคนขี้หลี...  ถ้าให้รู้จักบ้านก็จะตามมาตื้อจนรำคาญจึงให้ส่งแค่ปากซอย...  แล้วหนูเดินเข้ามา

• ปวีณา : แล้วเกิดอะไรขึ้น...?
• ดาราสาว :มีผู้ชายคนหนึ่ง..รูปร่างสูงใหญ่..ล่ำสัน..  มีอาการเมาเล็กน้อยเดินตามหนูมา..  ด้วยไหวพริบ ของหนู..  หนูรู้ได้เลยว่าไม่ได้มาดีแน่...

• ปวีณา : แล้วยังไงต่อจ๊ะ...?
• ดาราสาว :หนูตัดสินใจออกวิ่ง..  แต่ชายคนนั้นก็วิ่งตามทันที..  ด้วยไหวพริบหนูรู้ว่า.. วิ่งยังไงก็คงไม่เร็วกว่าผู้ชายอยู่ดี  ยังไงเขาก็ต้องตามทัน.. และใช้กำลังแน่นอน....

• ปวีณา : ยังไงต่อจ๊ะ...?
• ดาราสาว :  ด้วยไหวพริบของหนู.. หนูตัดสินใจหยุดวิ่งเพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัว  หนูตัดสินใจเจรจาต่อรอง....

• ปวีณา : ผลการเจรจาเป็นอย่างไรจ๊ะ...?
• ดาราสาว : หนูบอกเขาว่า.. ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องใช้กำลัง.. ไม่เกิดผลดีต่อทั้งสอง ฝ่าย.. หนูยินยอมทำตามที่ เขาต้องการ...

• ปวีณา : เรื่องเป็นอย่างไรต่อจากนั้น...?
• ดาราสาว : ด้วยไหวพริบของหนู... หนูชวนเขาเข้าไปในซอกตึกลับตาคน.. แล้วต่างคนต่างถอด เสื้อผ้าของตัวเอง  หนูถกกระโปรงขึ้นมาเหนือเอว ส่วนเขาปลดกางเกงตกลงมากองที่เท้า

• ปวีณา : เรื่องเป็นยังไงต่อจ๊ะ...?
• ดาราสาว : ลองใช้ไหวพริบคิดดูสิ..ว่า..  ชายที่รูดกางเกงลงไปกองที่ตาตุ่ม. กับหญิงสาวที่ถกกระโปรง ขึ้นเหนือเอวน่ะ...ใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน...?

• ปวีณา : แต่อย่างน้อยเค้าก็เห็นของลับหนู??
• ดาราสาว : ด้วยไหวพริบ?  หนูก็ไม่ยอมเสียเปรียบหรอกค่ะ?? หนูใช้ก็เวลาครุ่หนึ่งเพื่อจ้องดูของเขาเหมือนกันก่อนวิ่งหนี??

• ปวีณา : (ทำหน้าเอ๋อ) ????....  แล้วหนูรู้สึกยังไงล่ะค่ะ??
• ดาราสาว : เสียดายมาก!!!!!